Waarom het zo lang goed werkt
Hoge eisen, oog voor detail, nooit half werk: organisaties zijn er dol op. Je krijgt complimenten, verantwoordelijkheid, promotie. Het patroon wordt beloond, dus je houdt het aan. Tot het moment dat de lat niet meer te halen is en je ontdekt dat je hem zelf hebt opgehangen.
Drie patronen die ik vaak zie
Uitstellen uit angst
Je begint pas als je zeker weet dat het goed wordt. Dus begin je laat, of niet. Van buiten lijkt het luiheid; van binnen is het doodsangst om tekort te schieten.
Niet kunnen stoppen
Het is klaar, maar niet goed genoeg. Nog één keer kijken. Nog een versie. Je werkt dubbel zo hard voor iets wat allang af was, en niemand ziet het verschil behalve jij.
Geen hulp vragen
Hulp vragen voelt als toegeven dat je het niet kunt. Dus doe je het alleen, en draag je meer dan je kunt dragen. Tot het moment dat je het echt niet meer kunt, en dan is het laat.
Wat coaching anders maakt dan "minder je best doen"
Het advies dat perfectionisten het vaakst krijgen: doe het eens minder goed. Dat werkt niet. Je kunt een patroon niet uitzetten dat je dertig jaar heeft beschermd. Je kunt wel leren zien waar het vandaan komt, wat het je heeft opgeleverd en waar het je nu in de weg zit. Dan ontstaat er keuze, en met keuze komt ruimte.
In mijn praktijk gaat het daar over. Niet om je minder goed te laten werken, maar om je werk weer van jou te laten zijn in plaats van van de lat.
Herken je dit?
Doe de check van 2 minuten, of plan een gratis kennismaking. Je hoeft je vraag niet eerst perfect te formuleren; dat is nou juist het punt.