Ten eerste ben ik niet de perfecte coach. En ten tweede zou ik je vooral niet aanraden om de perfecte versie van jezelf te worden.
Die is namelijk best saai.
Wat heb ik je dan wél te bieden?
Mijzelf.
En daar vond ik zelf lange tijd nogal wat van. De dingen die ik niet goed kon, de kanten van mezelf die ik liever niet liet zien, de momenten waarop ik niet aan mijn eigen verwachtingen voldeed. Ik kende ze allemaal, en ik was er streng over.
Steeds meer leer ik mijn imperfectie met zachte ogen te bekijken. En gek genoeg word ik daar een steeds leukere versie van mezelf van.
Niet per se perfecter. Wel vrijer.
Nu perfectie me minder in de greep heeft, kan ik met een open blik zien waar ik in schitter én wat lastig voor me is. Allebei. Zonder dat het ene het andere hoeft te verbergen.
En dan gebeurt er iets bijzonders: obstakels worden kleiner. Sommige verdwijnen zelfs vanzelf.
Niet door harder te werken.
Maar door minder hard te zijn.
Wat dit met coaching te maken heeft
Misschien is dit wel precies waarom ik steeds beter kan zien wat er in jou schittert. Wie zichzelf met zachte ogen leert bekijken, kijkt ook anders naar een ander. Niet naar wat er ontbreekt, maar naar wat er al is.
In mijn praktijk komen mensen vaak binnen met een lijstje van wat er beter moet. Aan zichzelf, aan hun werk, aan hun leven. En dat lijstje is bijna altijd langer dan nodig. Vaak zit het obstakel niet in wat je nog niet kunt, maar in hoe hard je over jezelf oordeelt.
Herken je hier iets in?
Dan hoef je het nog niet helder te hebben om een gesprek aan te gaan. Het kennismakingsgesprek is gratis, duurt drie kwartier en verplicht tot niets. Soms is het genoeg om hardop te zeggen waar je zelf zo streng over bent, en te merken dat iemand anders daar heel anders naar kijkt.