Afgelopen jaar deed ik een stap terug uit mijn rol als begeleider bij ITIP School voor leven en werk. Een beslissing uit eigen beweging, maar ook één met verdriet. Omdat ik houd van de fijne mensen en het mooie werk.
Tegelijk voelde ik dat ik iets los te laten had. Ik was te veel op wilskracht mijn best aan het doen. Ik merkte dat ik mij eerst moest losmaken om weer vanuit een vrije stroom te bewegen.
De vrije stroom komt terug
Nu, een aantal maanden verder, voel ik dat mijn vrije stroom weer op gang is gekomen. Hoe fijn om me als helper bij een intensive opleiding weer vol welkom te voelen. Om in de sessies aan de slag te zijn — te lachen, te dansen, te huilen en tussendoor vrij en blij rondjes te rennen. En om van dichtbij getuige te mogen zijn van bijzondere processen van transformatie.
Loslaten is minder vrezen en meer beminnen. Die regel raakt voor mij precies de kern. Niet vasthouden uit angst, maar volgen wat komt — met liefde voor mijn eigen(zinnige) weg én met liefde voor wat ik achterlaat.
En jij?
Wat zou jij willen loslaten? En wat houdt je tegen?
Soms is het de angst om iets te verliezen wat vertrouwd is. Soms is het de overtuiging dat doorzetten op wilskracht het enige juiste is. Maar er is ook een andere weg: liefdevol durven loslaten wat niet meer past, zodat er ruimte komt voor wat wél bij je hoort.
Wil je hier samen naar kijken? Plan een gratis kennismaking — vrijblijvend, vertrouwelijk, en zonder verplichting.