Mijn eerste opdracht van een beeldende kunstreis bij De Kleine Tiki bracht me terug naar iets simpels: stilstaan, kijken, voelen. Met een tekenblok in de hand merk je hoeveel je doorgaans voorbijloopt.
Onderweg moest ik denken aan een gedicht van Pablo Neruda dat me al lang vergezelt. Een gedicht dat ik graag met je deel:
Langzaam sterft wie niet reist
wie niet leest
wie geen muziek beluistert,
wie geen charme in zichzelf vindt.Langzaam sterft wie zijn gevoel van eigenwaarde vernietigt,
en wie zich niet laat helpen.Langzaam sterft wie slaaf wordt der gewoonte,
elke dag dezelfde wegen herhaalt,
wie niet verandert van routine,
wie zich niet eens durft kleden in een nieuwe kleur,
of niet praat tegen onbekenden.Langzaam sterft wie passie mijdt,
met haar wervelende emoties,
juist die welke de redding zijn voor de glans in de ogen,
en voor harten in verval.Langzaam sterft wie niet verandert als hij ontevreden is over werk of liefde,
wie het zekere voor het onzekere niet riskeert
om een droom achterna te gaan,
wie zich niet toestaat om minstens één maal in zijn leven te vluchten
van alle goede en verstandige raad.Leef vandaag!
Handel vandaag!
Durf vandaag!
Laat je niet langzaam sterven,
en vergeet niet om gelukkig te zijn.— Pablo Neruda
Wat raakt jou in deze woorden?
Voor mij gaat dit gedicht over de moed om te veranderen wat niet meer past. Over niet wachten tot het volmaakte moment, maar nu durven leven, nu durven kiezen, nu durven loslaten wat je vasthoudt in oude patronen.
In mijn praktijk hoor ik vaak: "Ik weet dat het anders moet, maar ik durf niet." Of: "Ik wacht tot het rustiger wordt." Maar het wordt zelden vanzelf rustiger. De rust ontstaat juist als je een stap zet — ook al is die klein.
Een duwtje in je rug?
Kun je wel een duwtje in je rug of wat begeleiding gebruiken bij een keuze die op je wacht? Bij een vraag die je al langer met je meedraagt?
Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Soms is het horen van de juiste vraag genoeg om weer in beweging te komen.